Η ειδωλοπλαστική γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη στην Κύπρο κατά την Ύστερη Νεολιθική εποχή και τη Χαλκολιθική περίοδο. Υπάρχουν διάφοροι τύποι ειδωλίων από στεατίτη, ασβεστόλιθο, πικρόλιθο και πηλό, που αποδίδουν την ανθρώπινη μορφή με καθαρά σχηματικό ή περισσότερο φυσιοκρατικό τρόπο. Το εικονιζόμενο παράδειγμα από μαλακό ασβεστόλιθο εντάσσεται σε μια ομάδα λίθινων ειδωλίων της Χαλκολιθικής περιόδου που χαρακτηρίζονται από ελαφρά κλίση της κεφαλής προς τα πίσω, βαθιές οφθαλμικές κοιλότητες (που ίσως συμπληρώνονταν με ένθετους λίθους ή όστρεα), ανάγλυφους μαστούς, βραχίονες λυγισμένους κάτω από το στήθος και αβαθείς εγχαράξεις για τη δήλωση της ήβης και το διαχωρισμό των σκελών. Το ειδώλιο βρέθηκε στο χωριό Κιδάσι, στην επαρχία Πάφου, αλλά τα αρχαιολογικά δεδομένα δεν επιτρέπουν τη σαφή σύνδεσή του με λατρευτικές δραστηριότητες. Πάντως, οι περισσότεροι μελετητές πιστεύουν ότι τα γυμνά γυναικεία ειδώλια αυτού του τύπου με τα έντονα δηλωμένα ανατομικά στοιχεία (μαστοί, αιδοίο) σχετίζονταν με την ιδέα της γέννησης και της μητρότητας ή με συγκεκριμένες τελετουργίες αφιερωμένες στη μεγάλη «Μητέρα-Θεά», υπό την ιδιότητά της ως θεάς της γονιμότητας.