Χάλκινο σπειροειδές κόσμημα με επικάλυψη φύλλου χρυσού. Το ένα άκρο απολήγει σε κεφαλές γρυπών, ενώ το άλλο διαμορφώνεται σε «ουρά». Οι ρόδακες κάτω από τις κεφαλές έχουν κατασκευαστεί με χρήση λεπτότατου σύρματος χρυσού. Πρόκειται για χαρακτηριστικό τύπο κυπριακού κοσμήματος, που χρησιμοποιήθηκε ως ενώτιο (σκουλαρίκι) ή, πιθανότερα, ως σφηκωτήρας (κρίκος για τα μαλλιά). Παρόμοια αντικείμενα ανευρίσκονται συνήθως σε ζεύγη, ενώ συχνά οι άκρες απολήγουν σε λεοντοκεφαλές. Η κοσμηματοτεχνία αναπτύσσεται στην Κύπρο ήδη από τα προϊστορικά χρόνια και γνωρίζει ιδιαίτερη άνθηση κατά την Υστεροκυπριακή περίοδο, όταν αυξάνονται οι εισαγωγές χρυσού και αργύρου από την Αίγυπτο, τη Συρία και τη Μικρά Ασία. Μετά τις εκτεταμένες αναταραχές του τέλους της Εποχής του Χαλκού, η χρυσοχοΐα αναπτύσσεται και πάλι κατά τη Γεωμετρική περίοδο για να γνωρίσει νέα φάση άνθισης κατά τους κλασικούς χρόνους. Κοσμήματα, όπως το εικονιζόμενο, απαντούν συχνά ως κτερίσματα τάφων και μαρτυρούν τη δεξιοτεχνία των Κύπριων χρυσοχόων αλλά και τις έντονες επιδράσεις που δέχονται από την τέχνη της Ανατολής. Ο γρύπας, μυθολογικό ον ασσυριακής προέλευσης, εμφανίστηκε ως διακοσμητικό μοτίβο στην Κύπρο κατά το διάστημα της περσικής κυριαρχίας στο νησί, υπό την επίδραση της τέχνης των Αχαιμενιδών.