Αττική μελανόμορφη λήκυθος με παράσταση αθλητών που επευφημούν νεαρό ιππέα και το καλπάζον άλογο για τη νίκη τους στους αγώνες, ενώ παρακολουθούν χιτωνοφόροι κριτές. Αποδίδεται στο Ζωγράφο του Μαλιμπού. Οι ιππικοί αγώνες διεξάγονταν στον ιππόδρομο και περιελάμβαναν αρματοδρομίες και ιπποδρομίες. Οι ιπποδρομίες –στις οποίες οι αναβάτες ίππευαν γυμνοί, χωρίς εφίππιον (σέλα), κρατώντας τους χαλινούς και το μαστίγιο– διακρίνονταν σε αγώνες κελήτων (κέλης = ώριμο άλογο) και πώλων (πουλαριών). Στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών αγώνων πρώτες εισήχθησαν οι ιπποδρομίες κελήτων κατά την 33η Ολυμπιάδα (648 π.Χ.). Η συγκεκριμένη παράσταση ενδεχομένως σχετίζεται με τους ιππικούς αγώνες που διεξάγονταν κατά τον εορτασμό των Μεγάλων Παναθηναίων, τους οποίους εγκαινίασε στην Αθήνα ο τύραννος Πεισίστρατος το 566 π.Χ. Οι λήκυθοι αποτελούν δημιουργία των αττικών κεραμικών εργαστηρίων του α΄ τετάρτου του 6ου αι. π.Χ. και συνέχισαν να παράγονται έως τα τέλη του 5ου αι. π.Χ. Χρησιμοποιούνταν ως αρωματοδόχα αγγεία, κυρίως από τις γυναίκες, καθώς και για ταφικές τελετές. Ένα σχόλιο στον Ιππία Ελάσσονα του Πλάτωνα αναφέρει ότι «οι Αθηναίοι ονόμαζαν λήκυθο ένα αγγείο με το οποίο έφεραν τα αρωματικά έλαια στο νεκρό». Με τα ακριβά βάλσαμα άλειφαν το σώμα του νεκρού μετά το λουτρό και συχνά άφηναν τέτοια αρώματα πλάι του κατά την πρόθεση ώστε να αναζωογονείται και η ατμόσφαιρα του σπιτιού. Στο τέλος όλα τα μυροδοχεία κατέληγαν μαζί με το νεκρό στον τάφο.