Περίτεχνος ασκός με σφυρήλατο σώμα και χυτή λαβή, οι άκρες της οποίας διαμορφώνονται σε κεφαλές πτηνού και ζώου. Αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα της εκλέπτυνσης στην οποία έφθασε η μεταλλοτεχνία των ύστερων ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων μέσω της ευρύτατης διάδοσης τεχνικών κατεργασίας και τεχνοτροπιών σε όλο το μεσογειακό κόσμο. Οι ασκοί απαντούν στον ελλαδικό χώρο καθώς και σε άλλες περιοχές της ανατολικής Μεσογείου ήδη από τη 2η χιλιετία π.Χ. ως πήλινα χρηστικά σκεύη για κρασί, νερό, αρωματικά έλαια και άλλα υγρά. Συχνά παίρνουν τη μορφή πτηνού ή άλλου ζώου. Τα μετάλλινα παραδείγματα ήταν ιδιαίτερα σπάνια μέχρι την Ελληνιστική εποχή, όταν η μεγάλη διαθεσιμότητα μετάλλων έδωσε τη δυνατότητα αντιγραφής ακόμη και των απλούστερων αγγείων σε χαλκό, ασήμι και –σπανιότερα– χρυσό. Τα μετάλλινα αγγεία χρησιμοποιούνταν κυρίως ως επιτραπέζια σκεύη από τα πιο εύπορα μέλη της κοινωνίας. Οι χάλκινοι ασκοί έγιναν πολύ δημοφιλείς κατά τα τέλη της Ελληνιστικής περιόδου στην Κάτω Ιταλία και ιδιαίτερα στην περιοχή της Καμπανίας, από όπου πιθανώς προέρχεται και το συγκεκριμένο παράδειγμα. Παρόμοια αγγεία έχουν βρεθεί σε διάφορα σημεία της Μεσογείου και χρονολογούνται στη Ρωμαϊκή περίοδο, και πιο συγκεκριμένα στον 1ο αι. μ.Χ.