Η μοναδικότητα του ναού εκφράζεται μέσα από την απόλυτη ισορροπία των αντιθέσεων που δίνουν την ψευδαίσθηση μιας ολοκληρωτικής συμμετρίας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ελαφρώς κυρτοί κίονες, οι οποίοι είναι πιο φαρδείς στο κέντρο, προσθέτοντας κίνηση στο μάρμαρο (έντασις), τοποθετημένοι με μικρές αποκλίσεις μεταξύ τους, κάτι που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι. Αυτές οι αποκλίσεις από μαθηματικά σχήματα, βοηθούν στην ισορροπία του ναού και συμβολίζουν τον παλμό της ζωής στην Αθήνα του χρυσού αιώνα του Περικλή. Ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε εκκλησία κατά τη βυζαντινή περίοδο και σε τζαμί από τους Οθωμανούς. Διατήρησε την αρχιτεκτονική του συνοχή έως τον 17ο αι., όταν το 1687 υπέστη ζημιές από οβίδα κατά τον Β’ Ενετοτουρκικό πόλεμο. Ο ναός ήταν το κύριο μνημείο που λεηλατήθηκε από τον Έλγιν τον 19ο αι. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τα έθιμα της αρχαιότητας η διάταξη του ναού ακολουθούσε τον άξονα Ανατολής - Δύσης με την κύρια είσοδο στα ανατολικά. Επομένως το τμήμα του ναού που πρωτοαντικρίζει ο σύγχρονος επισκέπτης μετά την διάβαση των Προπυλαίων είναι ο οπισθόδομος του ναού.