Οι φήμες ήθελαν τον Ηρώδη τον Αττικό, επιφανή Αθηναίο του 2ου αι. μ.Χ να εμπλέκεται στον θάνατο της εγκύου συζύγου του. Αυτός ο λάτρης των τεχνών και κάτοχος τεράστιου πλούτου φημολογείται ότι έδωσε την εντολή για τη δολοφονία της πάνω σε μια έξαρση του θυμού του. Η κατακραυγή όμως της κοινής γνώμης, και οι τύψεις του ιδίου τον οδήγησαν στην ανέγερση του ωδείου προκειμένου να διασκεδάσει τις φήμες και να καταπραΰνει τις τύψεις του. Το έργο υπήρξε τόσο μεγαλοπρεπές, ώστε ο Ηρώδης κέρδισε την πολυπόθητη άφεση αμαρτιών συνδέοντας μέχρι σήμερα το όνομα του με ένα λαμπρό πολιτιστικό οικοδόμημα. Το ωδείο χαρακτηριζόταν από πλούσια διακόσμηση, ενώ φημιζόταν για την οροφή από ξύλο κέδρου. Ακόμα κι αν δεν ήταν το μοναδικό ωδείο της πόλης, ήταν το πιο πολυτελές. Η είσοδος του Ωδείου γινόταν από την Στοά του Ευμένους. Καταστράφηκε το 267 μ.Χ, ενώ στα βυζαντινά χρόνια στην τοποθεσία χτίστηκε η εκκλησία του Αγίου Ανδρέα. Τον 19ο αιώνα ξεκίνησαν οι εργασίες αποκατάστασης του ωδείου.