Η Εκκλησία ήταν ο καλύτερος πελάτης του τυπογράφου. Λειτουργικά βιβλία, ψαλτήρια, μεσαιωνικά έργα και κείμενα ρωμαϊκού δικαίου τυπώνονταν στα λατινικά, σε πανάκριβες εκδόσεις που απευθύνονταν σε πλούσιους και μορφωμένους. Η Εκκλησία, οι σχολές και οι λόγιοι απορροφούσαν το μεγαλύτερο όγκο του εμπορίου βιβλίων και απαιτούσαν ποιότητα αντίστοιχη με τα καλύτερα μεσαιωνικά χειρόγραφα. Ο Λούθηρος εισήγαγε μία νέα γλώσσα (τα γερμανικά) και μία νέα μορφή (το φυλλάδιο), θυσιάζοντας την ποιότητα στο βωμό της ποσότητας. Η παλιά αριστοκρατική επιχείρηση έγινε λαϊκή. Ο Γιόχαν Φρόμπεν από τη Βασιλεία, που συνέχισε να τυπώνει βιβλία μεγάλου μεγέθους, δεν μπορούσε πλέον να βρει αγοραστές.