Τη δεκαετία του 1530 οι μεταρρυθμιστές ήταν αισιόδοξοι ότι τα σχολεία και τα κηρύγματά τους θα δημιουργούσαν μία νέα γενιά μεταρρυθμισμένων πιστών. Επισκέψεις στην ύπαιθρο τη δεκαετία του 1560 έδειξαν πως τα πράγματα δεν είχαν αλλάξει πολύ. Η συμμετοχή στη Λειτουργία ήταν μικρή, οι περισσότεροι κοσμικοί δεν κατανοούσαν τις νέες ιδέες και ό,τι μάθαιναν ως παιδιά τα ξεχνούσαν ως ενήλικες. Οι δογματικοί καυγάδες, η έλλειψη οργανωμένης προσπάθειας στήριξης της παιδείας και η χλιαρή προώθηση των νέων δογμάτων από τους τοπικούς ηγεμόνες οδήγησαν σε θρησκευτική απάθεια και συχνές αλλαγές δογμάτων. Οι χωρικοί του Άνω Παλατινάτου ένιωθαν πως έπρεπε να λυγίζουν σαν καλάμια στον άνεμο.