Οι κλέφτες ήταν ορεσίβιοι κτηνοτρόφοι, φυγάδες, οφειλέτες, τυχοδιώκτες ή απροσάρμοστοι που αναζητούσαν μία ζωή ανομίας σε μία προσπάθεια να επιβιώσουν. Το τραχύ ανάγλυφο και το γενικότερο κλίμα ανασφάλειας της ζωής και της περιουσίας διευκόλυνε την παρουσία τους. Εκτιμούσαν τα όπλά και βασίζονταν στη βία ενάντια στις οθωμανικές αρχές ή τους συμπατριώτες τους. Οι ευημερούσες και πλούσιες ορεινές κοινότητες τους προμήθευαν με νέα μέλη και τα χρειαζούμενα για την επιβίωσή τους. Η λαϊκή παράδοση ύμνησε τα κατορθώματά τους στα δημοτικά τραγούδια και τους είδε ως σύμβολα αντίστασης κατά των καταπιεστών του λαού.