Όταν το 1823 οι Τούρκοι συνθηκολόγησαν, εγκατέλειψαν το Ναύπλιο αφήνοντας τα σπίτια σε κακή κατάσταση, με εξαίρεση αυτό του Πετρόμπεη και του Κολοκοτρώνη, τα οποία όπως αναφέρει ο συνοδοιπόρος του Byron M.Schilizzi δεν είχαν ούτε πόρτα ούτε παράθυρο. Την ίδια χρονιά γίνεται μαζικός εποικισμός με κατοίκους από όλη σχεδόν την Ελλάδα. Έτσι καταφθάνουν στο Ναύπλιο σημαίνοντα πρόσωπα του αγώνα, που μένουν στις επισκευασμένες πλέον και καλοδιατηρημένες οικίες, αλλά και έμποροι, υπάλληλοι, τεχνίτες και στρατιώτες που νοίκιαζαν μικρότερα σπίτια σε λιγότερο καλή κατάσταση. Η οικονομική κατάσταση του ενοικιαστή καθόριζε το ύψος του ενοικίου αλλά και το είδος του καταλύματος που θα έμενε. Στις 14 Ιανουαρίου 1823 ο αρχιστράτηγος Κολοκοτρώνης από το Ναύπλιο έστειλε μία επιστολή προς τους Α.Κανελλόπουλο και Γρ. Σάλα με θέμα “απόδειξη από την ενοικίαση Εθνικού Εργαστηρίου στο Ναύπλιο”. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι το συμφωνηθέν ποσό ανερχόταν στα 2000 γρόσια, εκ των οποίων τα 1000 τα έλαβε ο ίδιος, ενώ το επόμενο εξάμηνο θα λάμβαναν εκείνοι το εναπομείναν ποσό. Επεσήμανε μάλιστα τη σημασία της ύπαρξης απόδειξης ως αποδεικτικού για την αποφυγή οποιασδήποτε εις βάρος τους αδικίας ή αμφισβήτησης.